پیگیری خرید جدول فروش فیلمها فیلم خارجی تاتر کمدی بازارچه برنامه آینده خرید گروهی سینما تخفیف صفحه اول

تمرکز بر روابط انسانی/ نقد فیلم «اتاق تاریک» روح‌الله حجازی

روح الله حجازی بعد از تجربه نسبتا متفاوت «مرگ ماهی» دوباره به سراغ تم همیشگی و محبوب خود رفت تا مانند فیلم «خانم و آقای میم» و «زندگی مشترک آقای محمودی و بانو» به مشکلات خانواده‌های مدرن بپردازد.

اتاق تاریک


«اتاق تاریک» درباره زن و شوهری‌ست که همزمان با تغییر محل سکونت خود و شروع فصل جدیدی از زندگی‌شان قرار است با مشکل تازه‌ای که برای فرزند خردسالشان رخ می‌دهد دست و پنجه نرم کنند و در پی آن به شناخت عمیق‌تری از خود، همسر و فرزندشان دست یابند.

حجازی مانند فیلم‌های سابق خود در طرح مسئله موفق عمل می‌کند. فیلم ریتم مناسبی دارد و این ریتم خوب را جز در سی دقیقه‌ی میانی داستان، تا انتها حفظ می‌کند. به راحتی می‌توان دریافت قبل از نوشتن فیلمنامه مطالعات روانشناختی خوبی بر روی موضوع اصلی صورت گرفته و ما با فیلمنامه‌ای که دیالوگ‌های فکر شده و شخصیت‌پردازی کم نقصی دارد سر و کار داریم که در آن روابط میان شخصیت‌ها با جزئیات فراوان و دقت و وسواس نگاشته شده است. از گذشته‌ی شخصیت پدر و ترس‌هایش به موقع پرده برداری می‌شود و تاثیر منفی این ترس‌ها در روابط او و پسر کوچکش قابل باور در آمده است خصوصا در سکانسی که پدر فرزندش را به شهربازی برده تا اوقات خوشی را با او بگذراند اما مانند یک ناظم بداخلاق قصد دارد از فرزند خردسالش حرف بکشد و او را وادار به اعتراف کند، تا جایی که صحنه با گریه‌های پسرک تمام می‌شود. حجازی در این سکانس  موفق می‌شود بهترین بازی ممکن را از ساعد سهیلی و بازیگر خردسال بگیرد. تصویر چرخ و فلک بزرگ پشت سر آنها نیز نمادی‌ست برای نمایش دادن سرگردانی و حیرانی پدر در رابطه با پسرش.


شخصیت پردازی خوب فیلم نیز به کمک بازیگرها آمده تا بازی‌های فیلم یکدست و روان باشد. ساعد سهیلی یکی از بهترین بازی‌های خود را در «اتاق تاریک» به نمایش می‌گذارد. او نقش جوان نجیبِ کُردی را بازی می‌کند که بسیار خانواده دوست است و سعی دارد ترس‌ها و مشکلات روحی‌اش که ریشه در کودکی‌اش دارد را مخفی نگه دارد و این نقشِ پیچیده را ساده و باورپذیر بازی می‌کند. رابطه او با پسرش در عین اشتباه بودن، آشنا و تماشایی در آمده و ما را یاد خیلی از پدرهای جوان اطرافمان می‌اندازد. بگو مگوهای ساعد سهیلی با ساره بیات با وجود بازی تکراری بیات نه تنها خسته کننده نیست بلکه در هر تکرار جزئیات جدیدی درباره شخصیت‌ها به ما می‌دهد که به شناخت بیشتر آنها کمک می‌کند.
کار با کودک در فیلم‌ها خصوصا در سینما کاری بسیار سخت و طاقت فرساست و حجازی به خوبی موفق شده از کودک فیلم بازی‌ای درخشان بگیرد به گونه‌ای که دوست داشتنی بودن کودک و شیرینی ذاتیِ او تضاد جالبی با تلخی موضوع فیلم ایجاد کرده است.

در این فیلم برخلاف بسیاری از فیلم‌های سال‌های اخیر، بازیگران برای نشان دادن بحرانی که در آن گرفتار شدند بازی‌های اغراق شده ندارند و همین به باورپذیر شدن فضای کلی فیلم و شباهت هر چه بیشتر آن به زندگی عادی کمک شایانی کرده است.

از مشکلات فیلم می‌توان به داستان‌های فرعی و خرده داستان‌های رها شده اشاره کرد که می‌توانست به سرانجام بهتری برسد. همچنین حجازی مانند فیلم‌های قبلی خود فقط به طرح مسئله می‌پردازد، گرچه این کار را استادانه انجام می‌دهد اما فیلم هیچ گامی در راستای حل مسئله برنمی‌دارد. پرداخت همزمان فیلم به موضوع کودک آزاری، ترس‌های دوران کودکی، اختلافات زن و شوهری، مشکلات دختر همسایه و ... باعث آشفتگی آن شده. شاید اگر «اتاق تاریک» تمرکز بیشتری روی یک مسئله داشت با توجه به نکته سنجی کارگردان، بهتر می‌توانست به ابعاد و زوایای مختلف موضوع بپردازد.

با تمام این اوصاف توجه روح الله حجازی به جزئیات، از «اتاق تاریک» فیلمی ساخته که ارزش دیدن دارد و بینندگانش به ویژه زوج‌های جوان را به تفکر درباره روابطشان با یکدیگر و فرزندانشان وادار می‌کند. و به خوبی نشان می‌دهد اگر به موقع به داد مسائل کوچک نرسی، چطور می‌تواند آرام آرام به بحران‌هایی بزرگ تبدیل شود.


نویسنده: مونا باغی

دیدگاه‌ها

شماهم دیدگاه خود را بنویسید. بعد از تایید سینماتیکت منتشر می‌شود.

آخرین دیدگاه‌ها